Gąsławska Zofia „Zosia”

Zofia Gąsławska „Ewa”, „Zosia” – sanitariuszka w Batalionach Chłopskich i Armii Krajowej. Następnie łączniczka dowódców rejonów II Inspektoratu Zamojskiego AK.

Zofia Batorska urodziła się 13 maja 1905 roku w Zaporzu jako córka Michała i Marianny. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej wyszła poślubiła Stanisława Gąsławskiego, który w czasie wojny obronnej dostał się do niewoli niemieckiej, a następnie był więziony w Oświęcimiu.

W 1942 roku wstąpiła do Batalionów Chłopskich pełniąc funkcję sanitariuszki. Po scaleniu z Armią Krajową opiekowała się rannymi partyzantami, m.in. z oddziału Józefa Śmiecha „Ciąga”. W tym czasie posługiwała się pseudonimem „Ewa”. Już w czasie działalności w AK poznała Mariana Pilarskiego „Jara”, Stefana Derkacza oraz Andrzeja Stachyrę „Saturnina”. Po wyzwoleniu Gąsławska nadal prowadziła działalność konspiracyjną w WiN, gdzie pracując jako kucharka w klasztorze w Radecznicy była łączniczką organizacji.

Do II Inspektoratu Zamojskiego została wciągnięta latem 1948 roku przez Stefana Derkacza. Należała do Wojskowej Służby Kobiet, na czele której stała Maria Kita „Maria”. Tym razem Gąsławska przyjęła pseudonim „Zośka” i była łączniczką pomiędzy dowódcami rejonów a „Jarem”. Została aresztowana w czasie rozbicia przez resort bezpieczeństwa struktur II Inspektoratu Zamojskiego AK w maju 1950 roku.

Zofia Gąsławska została skazana wyrokiem WSR w Lublinie na 7 lat więzienia. Zmarła w więzieniu w Fordonie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *