Chomicki Tadeusz „Gryf”

Chomicki Tadeusz – dyrektor szpitala w Szczebrzeszynie. W czasie konspiracji partyzancki chirurg oraz członek WiN i II Inspektoratu Zamojskiego AK.

Tadeusz Chomicki urodził się 29 lipca 1899 roku w Stryju, miasteczku położonym na terenie Galicji,  niedaleko Lwowa. Gimnazjum ukończył w Przemyślu, zaś studia rozpoczął na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. W roku 1919 został wcielony w szeregi Wojska Polskiego i przeszkolony jako medyk na kursie medycyny wojskowej pod kierunkiem dr Lesława Węgrzynowskiego. Jako lekarz batalionowy został skierowany na front. Po zakończeniu działań wojny polsko-bolszewickiej powrócił na studia i ukończył Wydział Lekarski we Lwowie w 1926 roku.

Dr Tadeusz Chomicki swoją praktykę lekarską rozpoczął w 1929 roku na oddziale chirurgicznym Szpitala Powszechnego we Lwowie. W 1938 roku został skierowany na stanowisko dyrektora szpitala i chirurga w Samborze w powiecie lwowskim.

W 1940 roku z powodu grożącej deportacji na Syberię uciekł przez „zieloną granicę” z rosyjskiej strefy okupacyjnej w okolicę Gorzkowa w powiecie krasnostawskim. Przez cały okres okupacji dr Chomicki jako doświadczony chirurg służył partyzantom (zarówno AK jak i AL) pomocą lekarską, jeżdżąc często do lasów, operując w warunkach polowych, zakładając i zmieniając opatrunki.

Po wyzwoleniu wydział zdrowia w Lublinie zaproponował dr. Chomickiemu przeniesienie na stanowisko dyrektora szpitala w Szczebrzeszynie. W szpitalu tym nadal wspierał polskie podziemie niepodległościowe, operując żołnierzy ROAK oraz WiN.

Zdaniem informatora Urzędu Bezpieczeństwa o kryptonimie „Lis” dr Chomicki wstąpił w szeregi II Inspektoratu Zamojskiego AK już w 1948 roku, albowiem miał być uczestnikiem pierwszej przysięgi konspiratorów, która odbyła się w klasztorze w Radecznicy. Posługując się pseudonimem „Gryf” zasilił struktury rejonu V Szczebrzeszyn w obwodzie Zamość, którego dowódcą był Stanisław Karczewski „Niebora”. W swoich zeznaniach Stefan Derkacz poinformował również UB, że w mieszkaniu dr. Chomickiego miała znajdować się skrzynka kontaktowa rejonu.

Pewnego dnia 1950 roku, po ukończeniu ciężkiej operacji sala szpitala w Szczebrzeszynie została zablokowana przez funkcjonariuszy UB a dr Tadeusz Chomicki „Gryf” aresztowany. Przewieziono go do Zamościa i osadzono w piwnicach PUBP pod zarzutem udzielenia pomocy lekarskiej rannym żołnierzom AK, którzy się dotąd nie ujawnili. Po kilku miesiącach śledztwa został zabrany do Lublina i umieszczony w ciężkim więzieniu w Zamku. Mieszkańcy Szczebrzeszyna oraz byli partyzanci (w tym Armii Ludowej i uratowani Żydzi) podpisali petycję do Wojskowego Sądu Rejonowego w Lublinie domagając się zwolnienia Chomickiego z więzienia. Prawdopodobnie interwencje te spowodowały uniewinnienie dr. Chomickiego i jego wyjścia na wolność po dwóch latach więzienia.

Rozpoczął prace jako lekarz rejonowy w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowej w Lublinie. Odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką Zasłużonego Pracownika Służby Zdrowia, Krzyżem Armii Krajowej i Medalem Wojska Polskiego. Zmarł w 1987 roku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *